JackGraal.com header

Twój Vincent – każda klatka to dzieło sztuki

Jack Graal
28 listopada 2017
skomentuj

Już dawno nie wychodziłem z kina tak niechętnie. I to nie przez niedosyt. Po prostu, gdy seans się zakończył, jedyną myślą frywolnie fruwającą w przestrzeni między moimi uszami było głośne “Ja chcę jeszcze raz!”.

Twój Vincent to nie jest zwykły film o holenderskim malarzu. To wizualizacja historii przedstawiona jego oczyma. Pomimo tego, że Vincent van Gogh jest powszechnie znany, a jego najsłynniejsze dzieła widziała każda osoba z podstawowym wykształceniem, to jeszcze nigdy nie byliśmy w stanie w tak przystępny, wyjątkowy sposób zagłębić się w jego (ani czyjkolwiek) życiorys w takiej formie, w jakiej on sam za życia przedstawiał rzeczywistość.

Twój Vincent screenshot

Fabuła powoli, ale skutecznie przyciąga uwagę, nie ciskając w nas żadnymi oczywistościami i raz po raz zaganiając w kozi róg za pomocą więcej niż jednej poszlaki. W całej opowieści towarzyszy nam Armand Roulin, który pozował do kilku portretów van Gogha. Jest to postać o bardzo płynnej, ale jednocześnie nonkomformistycznej naturze. Głównie ze względu na nieskrępowane dążenie do prawdy, które widoczne jest w stopniowej zmianie postawy - od ambiwalencji, a czasami niechęci, do upartego w swoim postanowieniu człowieka chcącego dotrzymać danego słowa. Z kolei sam van Gogh pełni rolę spoiwa fabularnego i wielkiej zagadki do rozwiązania.

Twój Vincent screenshot

Do tego w filmie nie trzeba na siłę przybliżać ani przedstawiać dzieł artysty, bo czyni to każda z ponad 65 tysięcy klatek. A wśród nich wkomponowane są prawdziwe obrazy van Gogha, będące punktem wyjścia dla pracujących nad tą produkcją artystów w tworzeniu świata przedstawionego.Oprócz pełnych koloru postimpresjonistycznych kadrów, które dominują w filmie, niektóre sceny przybliżające nam wydarzenia z przeszłości przedstawione zostały w formie czarno-białych szkiców. Odwołują się one do początkowych prac malarza.

To właśnie warstwa wizualna gra pierwsze skrzypce w tym filmie. Gdyby to była zwykła produkcja jakich wiele, to jest nagrana standardowymi metodami, otrzymalibyśmy całkiem przyjemną biograficzno-kryminalną opowieść o życiu i śmierci van Gogha. Na szczęście zamiast tego otrzymaliśmy film niezwykły, bo przedstawiony w całości za pomocą twórczości artysty, o którym opowiada. Jest dzięki temu tak bardzo meta, ale jednocześnie nie-meta. Dzieło wykreowane za pomocą talentu innych artystów, którzy wzorowali się na sztuce artysty, o którym jest sam film.

Twój Vincent screenshot

Produkcja wyreżyserowana przez Dorotę Kobielę i Hugh Welchmana to wyniki współpracy polsko-brytyjskiej. Obsada jest prawie w całości zagraniczna, na czele z takimi nazwiskami jak Chris O’Dowd, Jerome Flynn czy Aidan Turner. Jedynym aktorem polskim jest Robert Gulaczyk, który wcielił się w samego Vincenta van Gogha.

Film dostępny jest także z pełnym polskim dubbingiem. Całościowo polska wersja raczej nie gryzie w uszy i momentami jest dość profesjonalna za sprawą głosów np. Jerzego Stuhra czy Jerzego Bończaka, ale kilka kreacji po prostu nie pasuje do przypisanych im postaci. Nie stwierdzę ostatecznie, którą wersję językową lepiej obejrzeć, ale gdybym miał wybrać tylko jedną, zdecydowałbym się na anglojęzyczny oryginał.

Twój Vincent screenshot

Twój Vincent jest efektem pracy ponad 100 artystów, którzy ożywili dzieła van Gogha, by on sam mógł opowiedzieć swoją historię. Udało się to fantastycznie. I chociaż jest tu widoczna dysproporcja między formą i treścią, nie można odmówić uroku takiemu mezaliansowi. Koniec końców otrzymaliśmy film, w którym każda klatka jest dziełem sztuki.

Biograficzno-kryminalna opowieść o życiu i śmierci Vincenta van Gogha – namalowana jego ręką.

POTRZEBUJESZ STRONY INTERNETOWEJ?

NAJNOWSZE WPISY

Days Gone — w hordzie raźniej

Miejscami widać, że Days Gone miało oferować bardziej nieliniową fabułę opartą o moralne decyzje Deacona — głównego bohatera. Jednak najwidoczniej twórcy zrezygnowali z tego rozwiązania celem nadania mu — oraz całej historii — nieco bardziej wyraźnego charakteru. Na początku fabuła rozwija się dość mozolnie, ale na szczęście później akcja się trochę zagęszcza i trzyma dobry […]

Green Book - nie tak dawno temu w Ameryce

Czasami idąc do kina spodziewamy się jednego, a dostajemy coś zupełnie innego. Tak było w przypadku filmu Green Book. Nie wiedziałem kompletnie nic na jego temat — no może oprócz tego, że gra tam Viggo Mortensen i Mahershala Ali oraz w jakiś sposób porusza temat rasizmu. Nic więcej. Nie miałem żadnych oczekiwań, ale jednak nie […]

Wiedźmin 3: Dziki Gon — niezmordowany król gier fabularnych

Ostatnie sceny drugiego Wiedźmina jasno dawały do zrozumienia, że trzecia część to tylko kwestia czasu. Nie zdawałem sobie jednak wtedy sprawy, z jakim rozmachem będziemy mieć tym razem do czynienia. Akcja Wiedźmina 3 rozpoczyna się w maju, więc przesunięcie premiery z lutego było — przynajmniej z fabularnego punktu widzenia — niegłupim pomysłem. Kolorystyka świata znowu […]

Frostpunk - porażka to najlepszy nauczyciel

Mamy jedno zadanie - przetrwać w coraz większym chłodzie z kończącymi się zapasami. Co może się nie udać? Wszystko. Grając piąty raz w tę samą kampanię, nie odczuwa się ani krzty powtarzalności — bez wykorzystywania generatorów losowych. A to dlatego, że jesteśmy zmuszeni do nauki na błędach, dzięki czemu każda rozgrywka jest inna i coraz […]

Deadwood: The Movie — pożegnanie warte Dzikiego Zachodu

Czasami nie warto odkopywać perełek, bo można przez to zniszczyć nawet najpiękniejsze wspomnienia lub obnażyć pewne braki. Na szczęście Deadwood: The Movie nie zalicza się do tej grupy. Zmartwychwstanie tego kultowego serialu (mimo że tylko na chwilę) okazało się strzałem w dziesiątkę. Są starzy znajomi, po których prawie nie widać, że od końca 3. sezonu […]

State of Mind — trudne pytania z przyszłości

State of Mind to bardzo przyjemna interaktywna opowieść, która zabiera nas o kilka dekad w przyszłość. Okazuje się, że ludzkość, mimo znacznie bardziej zaawansowanej cywilizacji i dostępności rozwiązań z pogranicza transhumanizmu, wciąż boryka się problemami i rozdarciem społeczeństwa znanym również dziś. Tytuł przyciąga oko stylem wizualnym (trójkąty i inne wielokąty) i co krok przypomina nieślubne […]

A Plague Tale: Innocence - tak pyszne, że obgryzłem do samej kości

Gdy pierwszy raz przeczytałem o A Plague Tale: Innocence, byłem przekonany, że będzie to bardzo filmowa i jeszcze bardziej liniowa gra, która raczej nie zaoferuje żadnych innowacji poza fajnie przedstawioną fabułą z czasów Czarnej Śmierci. I nawet w takim wypadku byłbym całkiem zadowolony z sięgnięcia po ten tytuł. Jednak na moje szczęście okazało się, że […]

God of War — epicka droga na szczyt

Już po pierwszych zapowiedziach nowych przygód Kratosa wiadomo było, że będziemy mieć do czynienia z czymś zupełnie innym niż dotychczas. Zmieniła się nie tylko mitologia — z greckiej na nordycką — ale także usposobienie głównego bohatera. Ta druga zmian jest o tyle ważna, że pozwoliła na wyjątkowo dosadne odcięcie się od znanych z poprzednich odsłon […]

Call of Cthulhu — do szaleństwa jeden krok

Cieszę się, że obecny nurt tworzenia gier nastawionych wyłącznie na rozgrywkę sieciową nie przyćmił produkcji gier przeznaczonych tylko dla pojedynczego gracza. Premiery takich gier jak najnowszy God of War, Marvel’s Spider-Man czy Kingdom Come: Deliverance utwierdzają mnie w przekonaniu, że to tylko taka chwilowa moda, a miłośnicy historii z krwi i kości nie mają się […]

FIFA 19 — zaskakująco przyjemna historia kopania piłki

Nie jestem jakimś wielkim fanem gier piłkarskich ani tym bardziej gier sportowych. Są dla mnie zbyt powtarzalne i brakuje mi w nich jakiegoś większego, trwałego celu. Lubię rozegrać sobie czasami jeden meczyk albo dać się z kretesem pokonać na jakiejś imprezie. Dlatego, gdy na horyzoncie ukazała się FIFA 19 — podchodziłem do niej bardzo sceptycznie. […]